روزی پسر کوچکی از مادرش پرسيد: چرا گريه ميکني؟ مادرش گفت: چون من زن هستم. پسر بچه گفت: من نمي‌فهمم. مادر گفت: تو هيچ‌گاه نخواهي فهميد. بعدها پسر کوچک از پدرش پرسيد که چرا مادر بي‌دليل گريه ميکنند؟ پدرش تنها توانست به او بگويد: تمام زنان براي «هيچ چيز» گريه ميکنند. پسر کوچک بزرگ شد و به يک مرد تبديل شد ولي هنوز نمي‌دانست که چرا زنها بي‌دليل گريه ميکنند.
بالاخره سوالش را براي خدا مطرح کرد و مطمئن بود که خدا جواب را ميداند. او از خدا پرسيد: خدايا، چرا زنان به آساني گريه ميکنند؟....

خدا گفت: زماني که زن را خلق کردم ميخواستم او موجود به خصوصي باشد بنابراين شانه‌هاي او را آنقدر قوي آفريدم تا بار تمام دنيا را به دوش بکشد. و همچنين شانه‌هايش آن قدر نرم باشد که به بقيه آرامش بدهد و من به او توانايي دادم که در جايي که همه از جلو رفتن نااميد شده‌اند او تسليم نشود و همچنان پيش برود. به او توانايي نگهداري از خانواده‌اش را دادم حتي زماني که مريض يا پير شده است بدون اين که شکايتي بکند. به او عشقي داده‌ام که در هر شرايطي بچه‌هايش را عاشقانه دوست داشته باشد حتي اگر آنها به او آسيبي برسانند.
به او توانايي دادم که شوهرش را دوست داشته باشد و از تقصيرات او بگذرد و هميشه تلاش کند تا جايي در قلب شوهرش داشته باشد. به او اين شعور را دادم که درک کند يک شوهر خوب هرگز به همسرش آسيب نمي‌رساند اما گاهي اوقات توانايي همسرش را آزمايش ميکند و به او اين توانايي را دادم که تمامي اين مشکلات را حل کرده و با وفاداري کامل در کنار شوهرش باقي بماند. و در آخر به او اشکهايي دادم که بريزد. اين اشکها فقط مال اوست و تنها براي استفاده اوست در هر زماني که به آنها نياز داشته باشد.
او به هيچ دليلي نياز ندارد تا توضيح دهد چرا اشک ميريزد. خدا گفت: مي‌بيني پسرم، زيبايي يک زن در لباسهايي که مي‌پوشد نيست. در ظاهر او نيست و در شيوه آرايش موهايش نيست و بلکه زيبايي يک زن در چشمهايش نهفته است. زيرا چشمهاي او دريچه روح اوست و قلب او جايي است که عشق او به ديگران در آن قرار دارد.

آغاز سال یک هزار و سیصد و هشتاد و هفت بر همه ایرانیان

مبارک باد.

در اندرون  من  خسته  دل  ندانم  کیست

                            که من خموشم و او در فغان در غوغاست

گر من  از عشق غزالی  غزلی  ساخته ام 

                                                    شیوه   تازه ای    از مبتذلی   ساخته ام

گر چو چشمش به سپیدی زده ام نقش سیاه   

                                                     چون نگاهش  غزل  بی بدلی ساخته ام

شکفه  در مذهب  درویش  حرام است ولی     

                                                    با   چه  یاران   دغا و دغلی   ساخته ام

میکنم چشم طمع      میشکنم   دست  سوال   

                                                    منکه   با جامعه  کور و شلی  ساخته ام

ادب  از بی ادب    آموز  که  لقمان  گوید:   

                                                    از عمل سوخته  عکس العملی ساخته ام

چو خروسی تو  که  وقتی  نشناسی  ور نه   

                                                    من به هر عربده ای  بی محلی ساخته ام

شهریار   از   سخن  خلق    نیابی   خللی  

                                                    که     بنای  سخن  بی خردی  ساخته ام

مهر  مهیار  به دل   نشسته   یارا                                   

                                           جانم  به  لبم   رسیده    یارا

آنکه به اشارتی  کرده  مرا  دیوانه  

                                          فرجام عمل کشد مرا این یارا

هیچ چیز زیباتر از آن نیست که

مردی به نجوا در گوش زنی گوید که دوستت دارم.

فرشتگان سر می کشند و می شنوند

و آن خبر را به آسمان می برند و شادی می کنند

هیچ چیز زیباتر از آن نیست

که زنی به نجوای مردی که او را دوست دارد ،

چهره اش شکفته شود

و پیشانی اش را به مروارید شرم تزئین کند

و از باغ عارضش هزار لاله بر آید

هیچ چیز زیباتر از آن نیست

که نوزادی در آغوش مادرش شیر نوشد.

فرشتگان صف می بندند تا مادر را یاری کنند

که پستان به دهان کودک نهد.

هیچ چیز زیباتر از آن نیست

که پدربزرگ و مادربزرگ نوه شان را در آغوش گیرند

یا کودک روی پنجه های پا بایستد و گونه های آن ها را ببوسد.

هیچ چیز زیباتر از عشق انسان به انسان نیست

اما چیزی زیباتر از همه اینهاست

و آن قطره سرشکی ست که به یاد محبوب ازلی

از گوشه های چشم سرازیر می شود

قطره ای که صد هزار ملک از آن می نوشند و سرمست می

شوند

شرابی که فرشتگان دست به دست به حضور می برند

قطره ای که دریاست و با آن وضوی حقیقی می توان گرفت.

و چیزی دیگر زیباتر از همه اینهاست

اینکه مردی با یاد خدا در گوش زنی گوید که دوستت دارم

و زنی با یاد خدا آن عشق را پذیرا شود

و زیباتر از آن ، اینکه ان مرد و زن

با یاد خدا ، دنیا و عقبی را فراموش کنند و یکی شوند

و هر یکی دیگری را گوید که: ای تو

و هر دو خدای راگویند که: ای تو

و «من» از جهان گم شود !

آ. بهار

برهنه روی گنبد لاجوردی شهر

مردان اساطیری قرن

پای که می کوبند

رقصکنان رقص... رقص

و زنان. پوشیده از زیبایی

به هیات ماه مهربان

بر سر می کوبند ...گریان ...گریان...گریان

و بغض شاعرانه من. هر لحظه با بهار می شکفد

و ضجه های تو برگریزان را مدعا می شود

ترانه سرا:جوانی جویای نام

در آن نفس که بمیرم در آرزوی تو باشم

بدان امید دهم جان که خاک کوی تو باشم

به وقت صبح قیامت که سر زخاک برارم

به گفت و گوی تو خیزم به جست و جوی تو باشم

به مجمعی که درایند شاهدان دو عالم

نظر به سوی تو دارم غلام روی تو باشم

به خوابگاه عدم گر هزار سال بخسبم

زخواب عاقبت اگه به بوی موی تو باشم

حدیث روضه نگویم گل بهشت نبویم

جمال حور نجویم دوان به سوی تو باشم

می بهشت ننوشم زدست ساقی رضوان

مرا به باده چه حاجت که مست روی تو باشم

هزار بادیه سهل است با وجود تو رفتن

وگر خلاف کنم سعدیا به سوی تو باشم

سعدی شیرازی

ز دلبـــــــرم که رســـاند نــوازش قلــــمی         کجاست پیک صبا گر همی کند کرمـــی

قیاس کـــــردم و تدبیر عقل در ره عشــــق        چو شبنمی است که بر بحر میکشد رقمی

بیا که خرقه ی من گر چه رهن میکده هاست       ز مال وقف نبینی بنــــام من درمـــــی

حدیـــث چون و چرا درد ســــر دهد ایـــدل         پیاله گیر و بیا ساز عمــر خویش دمـــــی

طـــبیب راه نشین درد عشـــق نـــشناسد          برو بدست کن این مرده دل مسیح دمــی

دلـــم گرفت ز سالوس و طبـــل ز پرگلیم          به آنــکه بر در میخانه برکـــشم علــــمی

بیا که وقت شناسان دو کون بفروشنـــد            بیــک پیــــاله می صاف و صحبت صنــمی

دوام عیش و تنغم نه شیوه ی عشق است          اگر معــــاشر مائی بنوش نیش غمــــی

نمیکنــــم گله ای لیک ابر رحمت دوست           بکـــشته زار جگر تشنگـــــان نداد نمـــی

چرا بیک نی قنـــدش نمیخرند آنکــــــس         که کرد صد شکر افشانی از نـــی قلمـــــی

سزای قدر تو شاهـــا بدست حافظ نیست             جــــز از دعــای شبی و نیــــاز صبحـــدمی

حضرت حافظ

*بعد از سلامتی خنده بزرگترین نعمت خداست*

امام علی (ع)

ترسم که  اشک در غم ما پرده در شود *** وین راز سر به مهر  به عالم  سمر شود

گویند سنگ  لعل  شود  در  مقام  صبر *** اری شود ولیک به خون جگر شود

خواهم شدن به میکده گریان و داد خواه *** کز دست غم  خلاص من آنجا مگر شود

از هر کرانه   تیر دعا  کرده ام   روان *** باشد  کزان میانه  یکی کارگر شود

ای  جان  حدیث  ما  بر دلدار باز گوی *** لیکن  چنان مکن  که  صبا را خبر شود

در  تنگنای  حیرتم  از  نخوت   رقیب  *** یارب  مباد آن که  گدا  معتبر  شود

از کیمیای مهر تو زر  گشت روی من  *** آری  به  یمن لطف شما  خاک زر شود

این سرکشی که در سر سرو بلند تست *** کی با تو دست کوته ما در کمر شود

حافظ چو نافه سر زلفش به دست تست ***دم درکش  ارنه  باد  صبا  پرده در  شود

حضرت حافظ

بهترین سیاست ، صداقت است.

                                                                 «سروانتس»

 

موسی و شبان

دید موسی یک شبانی را به راه

کو همی گفت ای خدا و ای اله

ای خدای من فدایت جان من

جمله فرزندان و خان ومان من

تو کجایی تا شوم من چاکرت

چارقت دوزم زنم شانه سرت

تو کجایی تا که خدمتها کنم

جامه ات را دوزم و بخیه زنم

دستکت بوسم بمالم پایکت

وقت خواب آید بروبم جایکت!

حضرت موسی(ع) از آن مرد میپرسد ای مرد با که اینگونه سخن میگویی؟! وچوپان در پاسخ:

گفت با آنکس که مارا آفرید

این زمین و چرخ از او آمد پدید

گفت موسی:های خیره سر شدی

خود مسلمان ناشده کافر شدی

این چه ژاژست  این چه کفراست و فشار

پنبه ای اندر دهان خود فشار

گند کفر تو جهان را گنده کرد

کفر تو دیبای دین را ژنده کرد

گرنبندی زین سخن تو حلق را

آتشی آید بسوزد خلق را

چوپان چون این حرفها را از حضرت موسی(ع)شنید.ناراحت از کار خود:

گفت ای موسی دهانم دوختی

وزپشیمانی تو جانم سوختی

جامه را بدرید و آهی کرد وتفت

سرنهاد اندر بیابان و برفت.

موسی پس از آن برای مناجات به کوه طور رفت.از خدای بزرگ به او ندا آمد که ای موسی این چه کاری بود که کردی هر چه زودتر بروچوپان را بیاب و از او معذرت بخواه!

وحی آمد سوی موسی از خدا

بنده مارا ز ما کردی جدا

تو برای وصل کردن آمدی

نی برای فصل کردن آمدی

من نکردم خلق تا سودی کنم

بلکه تا بر بندگان جودی کنم

چونکه موسی این عتاب از حق شنید

در بیابان در پی چوپان دوید

عاقبت دریافت او را و بدید

گفت مژده ده که دستوری رسید

هیچ آدابی و ترتیبی مجو

هرچه میخواهد دل تنگت بگو

درد  عشقی  کشیده ام  که    مپرس                زهر هجری چشیده ام که  مپرس

گشته ام   در   جهان  و  اخر     کار             دلبری   بر گزیده ام    که   مپرس

انچنان  در  هوای  خاک       درش               می رود اب  دیده ام    که   مپرس

من به  گوش خود  از دهانش  دوش               سخنانی     شنیده ام    که   مپرس

سوی من لب چه می گزی که مگوی              لب  لعلی   گزیده ام    که  مپرس

بی     تو   در   کلبه   گدایی  خویش              رنج هایی  کشیده ام     که  مپرس

همچو   حافظ غریب  در  ره  عشق              به مقامی   رسیده ام    که   مپرس

 حضرت حافظ

بیستون کندن فـرهاد نه کاریـست شگفـت

                                          شور شیرین به سر هر که فتد کوه کن است

                                        عشق طلب کن

بلبل اگـــــر نــــاله بر آرد رواست                 خاصه که از طرف گلستان مـاست

سبــــزه به تلخـــی نفسی می زنـــد                وآن نـــفس از بــهر کسی می زند

کو دل یک قطره که بی ذوق اوست              گـردن یک ذرّه که بی طوق اوست

ابــــر نـگرید مــــگر از شــــوق او                بــــاغ نــــخندد مــــگر از ذوق او

آه که هـــــر ذرّه رقیب مــن است                 در طـــــلب مهـــر حبیب من است

چند طــــلب باشد و مطــــلوب نه                  جـــــور رقـیب و رخ محـــبوب نه

در طلب خویش کس آگـاه نیست                 ور نــه که جوینده ی آن راه نیست

در طــــلب هر چه بســــر می بری                 آن طــــــلب اوســت اگر بنــگری

عشق طلب کن که به جایی رسـی                  وز قـــــدم او بـــــه نوائـــی رســی

ســـر بـــه ره ســـلطنت فــقر پیچ                   تــا نــخری مــلک سـلیمان به هیـچ

مـــرد شود هر که به مــردی رسید                  ای خنک آن دل که به دردی رسـید

هر که شناسای خود و دوست نیست               خاک به مغزش که به جز پوست نیست

زمستان گذشته است ....

باز زمان نغمه سرایی فرارسیده است....

و تو ای کبوتر من که در شکاف صخره ها و پشت سنگ ها پنهان هستی ...

بیرون بیا و بگذار صدای شیرین تو را بشنوم و صورت زیبایت راببینم....

زیرا اکنون دیگر زمستان به پایان رسیده است .....

تو را به جای همه ی کسانی که نشناخته ام دوست می دارم ....

تو رو به جای همه روزگارانی که نمی زیسته ام دوست می دارم .....

برای خاطر عطر نان گرم و برفی که آب می شود ....

و برای خاطر نخستین گناه

تو را به خاطر دوست داشتن دوست می دارم .....

تو را به جای همه ی کسانی که دوست نمی دارم دوست می دارم .......

سپیده که سر بزند در این بیشه زار خزان زده .....

شاید دوباره گلی بروید شبیه آنچه  در بهار بوییدیم ....

پس به نام زندگی هرگز مگو هرگز .....

متنی از: پل الوار 

--اولين روز که چشمامو وا کردم ديدم يکي کنارم نشسته

داشت به چشمام نگاه ميکرد بهش گفتم تو کي هستي؟

گفت: من پيشت ميمونم ولي بهت نميگم کي هستم

گفتم : تا هميشه پيشم ميموني

گفت : آره

گفتم : باهام بازي ميکني؟

گفت : نه

گفتم : واسه چي؟

گفت : من فقط پيشت ميمونم ولي این کارو  واست نميکنم

من هم گريه کردم اومد اشکامو پاک کرد

گفت : هنوز گريه نکن

گفتم : واسه چي؟

گفت : هنوز وقتش نرسيده

من هم بيشتر گريه کردم

مامانم اومد منو بغل کرد

اون گفت : ميدوني اين کيه ؟

گفتم : نه

گفت : اين مادرته

گفتم : مادر چيه؟

گفت : مادر دلسوز ترين فرد دنياست خيلي هم دوست داشتنيه

گفتم : باهام بازي ميکنه؟

گفت : آره

گفتم : من مادر رو بيشتر دوست دارم تا تو

گفت : ولي...

گفتم : ولي چي؟

گفت : اون تو رو تنها ميزاره

گفتم : نه اون منو دوس داره تنهام نميزاره

گفت : تنهات ميزاره

منم دوباره گريه کردم ديدم يکي اومد دست رو سرم کشيد

اون گفت : اين رو ميشناسي؟

گفتم : نه

گفت : اين پدرته

گفتم : پدر

گفت : آره

گفتم : اين کيه ؟

گفت : اين مهربان ترين فرد دنياست خيلي هم دوستت داره

گفتم : باهام بازي ميکنه؟

گفت : اره ولي آخر تنهات ميزاره

گفتم : تو دروغ ميگي اون منو دوست داره

ديدم يکي اومد بالاي سرم دستامو گرفت و يه بوس به دستام داد

گفت : ميدوني اين کيه؟

گفتم : نه

گفت : اين خواهرته

گفتم : خواهر

گفت : آره خواهر همراز هم درد هم بازي

گفتم : اين پيشم ميمونه

گفت : نه اين هم تنهات ميزاره

گفتم : آخه چرا ؟اون که منو دوست داره

گفت : همه دوستت دارن اما فقط من پيشت ميمونم و تنهات نمي زارم

گفتم : نه

وبعد ديدم يکي اومد بغلم کرد و باهام بازي کرد

گفت : ميدوني اين کيه ؟

گفتم : اين همونيه که منو تنها نمي زاره

گفت :نه اون هم تو رو تنها ميزاره

گفتم : نه نه نه

گفت : اون برادرته دوست داره هر چي ميخواي واس مياره ولي بهش دل نبند

گفتم : چرا؟

گفت : تنهات ميزار

بعد روزها گذشت سال ها گذشت تا من بزرگ شدم و با آدم هاي ديگري آشنا شدم

ولي اون همش مي گفت اونها تو رو تنها ميزارن

تا روزي که....

داشتم قدم ميزدم ديدم يکي داره نگام ميکنه اول بهش توجه نکردم و رفتم

روز بعد وقتي از اونجا گذشتم ديدم دوباره اونجا ايستاده و به من خيره شده من هم اهميتي بهش ندادم و سريع از اونجا گذشتم

روزها گذشت و اون همين جور به من خيره ميشد

وقتي اون رو ميديدم داشت بهم لبخند ميزد هميشه يک شاخه گل سرخ توي دستاش بود يک روز که داشتم از اونجا گذر ميکردم ديدم يکي اومد جلوم ايستاد و شاخه گلي به طرف من گرفت وقت نگاش کردم ديدم خودشه هموني که هميشه منتظرم بود به چشماش نگاه کردم خودشو اورد جلو تر بهم گفت دوستت دارم ....

ديدم يکي بهم گفت : تنهات ميزاره

آره خودش بود اوني که هميشه باهام بود و می گفت تنهام نميزاره

گفتم : اون که دوستم داره

گفت : اين دليل موندن نيست

من هم اون گل رو از اون گرفتم

هر روز منتظرم به درختي تکيه ميکرد و با يک گل سرخ

کم کم معني عشق رو فهميدم آره اون عاشق من شده بود

اما من از جدايي ميترسيدم خيلي....

روزي رسيد که ديدم کنار درخت کسي نيست ديدم يک نامه با يک گل سرخ کنار درخت بود

وقتي نامه را باز کردم نوشته بود تو تنهاتريني

به خيابون نگاهي کردم ديدم خودش بود اما دستاش توي دستاي يکي ديگه....

توي همون لحظه ديدم يک دست روي شونه هام گذاشت

گفت : ديدي گفتم باتو نميمونه

من هم بغض گلوم رو گرفته بود به آرامي گريه کردم

گفتم : تو که تنهام نگذاشتي

گفت : آره من تنها کسي هستم که کسي رو تنها نميزارم

گفتم : تو کي هستي؟

گفت : اونی که همیشه با تویه

گفتم : کیه که همیشه با منه 

اشکامو پاک کردم و رفتم جايي که ديگه کسي منو پيدا نکنه .

            درست بود تنها کسي که منو تنها نگذاشت خدا بود .

سال جدید این    نوروز باستانی     بر همه فارسی

زبانان الخصوص ایرانیان   مبارک و خجسته باد.

 و این را از نگاهت خوب دانستم

که با چشمان بسته رنگ گلها را همه حفظی

تو می دانی شقایق ها چه محجوبند

گل یاس حیاط خانه ها خوشبوست

غرور سرو نارنجیست

بنفشه دختر صحراست و

شبنم بر دلش جاریست

کلاس درس می گوید: که تو شاگرد بارانی

کتاب مشق تو رودست محبت یاد می گیرد

که لبخندت چه رویاییست

شنیدم قاصدک می گفت که دریای دلت آبیست

                                                                                  سروده: ؟ 

روشنفکران ابتر کشور را به استنطاق خواهند کشید

از آنها خواهند پرسید که

وقتی ملت به مانند آتش یک اجاق

کوچک و تنها

فرو می مرد

به چه کار مشغول بودند

                                                                    «اتو رنه کاستیلو»